Om dezelfde reden dat ik ooit uitgebreid de tijd nam – tien keer op JA drukken om te bevestigen dat ik mijn Hyves- account echt wilden vernietigen – heb ik nu bedankt voor het fenomeen Facebook.
Dat het een fenomeen is geworden valt niet te ontkennen. Miljoenen mensen all over the World hebben zich een profiel aangemeten en zich gestort in de wereld die Facebook heet. Onlangs nog kwam uitgebreid op de televisie dat we als deelnemer geen idee hebben welk een commercieel succes dit voor de uitvinder is. De luchtbel facebook is naar schatting binnenkort 500 miljard dollar waard als het naar de beurs gaat. En wat heb je dan feitelijk? Nou een goed geïntegreerd informatiesysteem waar we doen allemaal onbewust aan meedoen. Want waar tref je de bekende f nu niet aan?
Over deze commerciële methode wil ik het niet hebben, da’s meer voor juristen om dat uit te dokteren, ik ben meer geïnteresseerd in de gedachte van de gebruiker achter het posten van berichten, foto’s en reacties. Inmiddels had ik ook al weer zo’n kleine 100 facebookvrienden verzameld en ontdekte ik de verschillende wijze van posten. Zo zijn er vrienden die het alleen maar over de kinderen kunnen hebben, er wordt dan bijv. gepost: “ze gaan pannenkoeken bakken” of “Jut en Jul zitten in hun pyjama voor de televisie”. Ik vraag me dan af of ik vriend met de ouder ben of met het kind als ik alleen maar op de hoogte gesteld wordt van de stapjes van een kleuter. Ook roept het bij mij de vraag op of je geen eigen leven hebt en het werkelijk alleen maar over je kind kunt hebben. Waarom denk je de hele wereld blij te maken met de mededeling dat jouw kind zijn luier net is verschoond en erbij meldt dat er gepoept is? Misschien ligt het aan mij.
Het is ook erg populair om te reageren op een bericht van een hogere leidinggevende. Alsof ze op de loer liggen en wachten, de roedelleider heeft nog maar net op verzenden gedrukt en hupsakee de eerste ondergeschikte heeft al razendsnel een indrukwekkende reactie gepost. Ik las zoiets dan pas als er al 21 reacties zijn. Altijd te laat dus en misschien wil ik dat ook wel zijn.
Via facebook kun je de rest van Nederland ook doen geloven dat je een geweldig sociaal leven leidt. Je post berichten over geweldige feesten, stapavonden en grote diners om zo te laten zien dat je een partyanimal of populair bent? Of dat je een superhuwelijk hebt terwijl ik wel beter weet? Mijn partner en ik hadden 1e Kerstdag een uiterst gezellige dag met goede vrienden. We deden spelletjes, we hebben verschrikkelijk gelachen en heerlijk gegeten en hebben het er nog over. Ik hoef dit echt niet te posten op facebook om me te bewijzen tegenover andere mensen. Ik weet zelf hoe leuk het was en dat is belangrijk genoeg. Want wat is de toegevoegde waarde om dit te delen met anderen? Misschien ben ik de enige die dit zich dit afvraagt.
Onder dezelfde noemer schaar ik de mensen die veel reageren op geplaatste berichten van andere vrienden waarbij de reacties doorspekt zijn met de woorden “skattie” en “lieffie” en “moppie” en aan het eind natuurlijk veel XXX om de goede band te benadrukken. Wat wil je bewijzen? En wat ik helemaal een afwijking vind is het feit dat mensen die door de bank genomen enorm veel met zichzelf bezig zijn via dit fenomeen een beeld willen uitstralen van de oprecht betrokken en uiterst meelevende vriend en medemens. Walgelijk. Toon in je doen en laten eens wat interesse in je medemens, ga vrijwilligerswerk doen en kom dan maar terug met een post!
Tot slot heb je de categorie gebruikers die alleen maar vrienden verzamelen om rond te neuzen. Het ouderwetse gluren in een modern jasje. Ze zijn van ieders wel en wee op de hoogte maar laten slechts zelden een reactie achter en posten zelf ook amper. Zo scherm je je privéleven af al doe je voorkomen dat je meedoet om binnen te komen, om te gluren. Bah! Ook hier vraag ik me dan oprecht af wat de toegevoegde waarde is. Is dit sensatielust of nieuwsgierigheid? Misschien is dit te kort door de bocht en is deze vriend wel eenzaam en is hij of zij juist dankzij facebook betrokken bij de rest van de wereld.
Dit verhaal teruglezend denk ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. Facebook is niets voor mij. Er is echter een grote maar. Onlangs heb ik zelf meegemaakt hoe de publiciteit rondom een, door mij geschreven, verhaal een vlucht kon nemen door gebruik te maken van deze moderne systemen. Dit profijt is precies de reden dat ik zelf af en toe wat levensbeschouwende teksten de ether in gooi. Juist om te laten merken dat ik er nog ben, dat ik nog mee doe en wat nuttigs te melden heb voor de maatschappij. Wie weet kom ik ooit terug!